Mieli być goście w moim paryskim studio. Ani studio, ani Paryż, a i goście tak trochę na odległość.
Uczę się cieszyć tym, co jest, nie planować tego, na co nie mam wpływu, ufać, że rzeczy dzieją się po coś.
Powiew mojego polskiego życia. Wnieśli odrobinę pewności i równowagi w rzeczywistość, w której ostatnio wszystko się zmienia w mgnieniu oka.
Małe przyjemności - smażenie faworków, wino na plaży, wino na Buci, wino na Montmarte, żydująca kapela pod Sacre Coeur.
Tęsknota, gdy jeszcze byli zaraz obok.
Dobry czas
Dziękuję
Urocze Aguś...;)
OdpowiedzUsuńhmmm...niesamowite, że wszystko dzieję się po coś...Choć tak ciężko nie raz w to uwierzyć...("nie pytaj 'dlaczego' tylko 'po co'";)
Ufać...Chyba tylko to pozostaje:)No i bliscy...:]
Dzięki za rozmowę;)
cudny post. i zdjęcie kapeli.
OdpowiedzUsuńusiski:****
Dzięki:)
OdpowiedzUsuńZdjęcia kapeli, faworków, Paryża i mnie są autorstwa Kasi:)