Les impressions d'ici

Genova

2009-11-12T22:53:00.004+01:00

Ledwie zdążyłam się ucieszyć z faktu, że znowu jestem w bagietkowej krainie, zostałyśmy wywiezione do Włoch a dokładnie do Genui, miasta Kolumba. Tego samego Kolumba, który pomimo polsko brzmiącego imienia Krzysztof okazał się być rodowitym Włochem;)

Genua jest bardzo ciasna i wysoka. Kiedy przechodzi się między kamienicami, ma się wrażenie, że pną się w nieskończoność, a na szczytach stykałyby się zupełnie, gdyby nie cieniutka wstążka światła siłą wepchnięta między gzymsy.

Lubię to miasto. Jest zupełnie inne niż Włochy, które znalam dotychczas. Mniej turystyczne, bardziej przytulne.

La France Encore..

2009-11-12T22:46:00.003+01:00

Znowu mnie wygnało do Francji. Tym razem na zaledwie tydzień w niezwykły kąt zwany Lazurowym Wybrzeżem w odwiedziny do Marcina, który ma szczęście spędzać tam swojego plażowego Erazmusa.

I choć blog miał być tylko na mój czas aupairkowania to jakoś bardzo nie chciałabym pogubić wrażeń z tego tygodnia.

Znowu Francja. Znowu wrażeniowo.

Shakespeare & Company

2009-05-13T18:29:00.009+02:00

Nad Sekwaną, tuż przy Notre Dame znajduje się enklawa angielskojęzycznej kultury czyli księgarnia Shakespeare&Company.
Nad działem dziecięcym jest półka z zasłonką. Do zasłonki prowadzi oparta o ścianę drabina, a za zasłonką jest łóżko i plecak któregoś z pracowników - podróżników, dla których księgarnia jest przez chwilę zarówno pracą jak i domem.
Cicha bohaterka jednego z najpiękniejszych paryskich filmów "Before Sunset".
Między dziełami Szekspira a teorią dramatu jest zawsze otwarte pianino, czasem któryś z przechodzących klientów zagra coś cichutko. Dźwięk roznosi się tak naturalnie, że dopiero gdy milknie zdaję sobie sprawę, że w ogóle brzmiał.
Podobno produkt turystyczny, ale cóż zrobić - mnie zachwyca:)

Saint Germain

2009-05-02T09:05:00.006+02:00

W Paryżu, którego nie widziałam już od miesiąca, mam swoje ulubione miejsce. Na rogu Boulevard Saint Germain i rue Bonaparte, w sercu szóstej dzielnicy, spędziłam wiele godzin – tańcząc, modląc się, robiąc zdjęcia, pilnując dzieci, jedząc naleśniki, słuchając ulicznych muzyków..

Adelie i Antoine uwielbiają tańczyć na ulicy. Zawsze gdy ktoś gra musimy zatrzymać się i potańczyć, przyciągając uwagę ludzi bardziej niż sami muzycy. Kiedyś nie chciałam się zatrzymać, więc Antoine desperacko wyskoczył z wózka. Cóż, tańczmy.
Muzycy z Saint Germain są bardzo otwarci. Chętnie pozwalają innym się dołączyć. Ana, urocza Słowenka z którą spędziłam kawałek mojego paryskiego czasu, została namówiona na uliczny debiut:)
W kościele Saint Germain des Pres w kaplicy św. Genowefy jest bezpiecznie. I jakoś bliżej.

Zbieram się. powoli. jak zawsze;)

2009-05-01T16:20:00.005+02:00

Jutro żegnam się z dzieciakami, które wypełniały większość mojego czasu tutaj, będąc najczęstszym tematem zdjęć, krzycząc, śmiejąc się, płacząc, śpiewając "Au clair de la luuuuuuuune...", zmieniając co 14 sekund zdanie na temat tego czy jestem grzeczna czy jednak nie, uparcie twierdząc, że źle wymawiam słowo partout.Uwiodły mnie zupełnie, po kilku latach pracy z dzieciakami nie sądziłam, że mogłabym się tak przywiązać w ciągu czterech miesięcy. A jednak.

L'autre côté

2009-04-30T23:25:00.005+02:00

Dziwnie jest budzić się nad oceanem a kłaść spać w ośnieżonych Alpach.
Wjeżdżając do Val D'Isere poczułam święta - góry, śnieg, lampki na choinkach, a na latarniach świecące gwiazdki. Jest kwiecień? Ups.
Odzyskuję energię. Klimat nad oceanem zmusza do odpoczynku, do długiego snu, do wylegiwania się podczas siesty. Tutaj nie da się da. Góry aż krzyczą : "Śmiało! Wstawaj! Pnij się wzwyż, tak jak my!". Stram się:)

Banalnie. Wschody i zachody.

2009-04-19T09:27:00.006+02:00

W Cap Ferret słońce zachodzi na plaży oceanu, a wschodzi nad zatoką Arcachon.Prawie codziennie zachwycam się banalnymi zachodami słońca.. Ostatnio byłam na imprezie z fotografami, którzy pogardzali trochę zdjęciami słońca znikającego na plaży. Mój niewykwintny gust nie może się jednak opanować;)A dzisiaj postanowiłam sprawdzić czy wschody słońca są tutaj równie piękne. Są.
I zamiast trochę usypiającej romantczności mają w sobie świeżość powstawania. Do życia! Jakoś tak wraca do mnie dzisiaj wspomnienie jutrzni w Piwnicznej. Łk 1, 78-79. Tęskno.

Wielkanoc. Cap Ferret

2009-04-13T09:44:00.005+02:00

Zostałam wywieziona na dalekie południe. Trochę bezwiednie znalazłam się na magicznym przylądku między zatoką Arcachon a Atlantykiem. W krainie drewnianych łódek i ostryg. Mieszkam w drewnianym domku, który pachnie wakacjami z dzieciństwa.
Liturgia Ognia była tutaj na plaży. Wiatr uparcie gasił Paschał.
.. bo podobno ocean też jest o Zmartwychwstawaniu..

Elegancja

2009-03-15T21:28:00.007+01:00

W Paryżu wszyscy są bardzo eleganncy.
Nawet pan kloszard ma klasę. Na skwerku przy kościele Saint-Germain-des-Pres nie można wyglądać jak byle menel spod spożywczaka na blokowisku. Skórzane rękawiczki, parasol z drewnianą rączką, nonszalancko zarzucony szalik - wszystko w stonowanych kolorach.. Zielona torba trochę nie pasująca do wyglądu szykownego kloszarda z szóstej dzielnicy nie jest brakiem stylu, lecz wyrazem świadomości jak ważne jest dbanie o środowisko;)
Siesta.

Morze

2009-03-10T23:25:00.008+01:00

Zawsze uważałam się za miłośniczkę gór. Morze było dla mnie wakacyjne, pocztówkowe, trochę kiczowate, sprzedawane w pakiecie z lodami i opalenizną.

Teraz, kiedy spędzam coraz więcej czasu w Normandii, odkrywam, że chyba nigdy nie miałam okazji polubić morza, oswoić się z nim, odkryć go, gdy jest w zimowym letargu - ciche, spokojne i samotne. Trochę jak ja tutaj.

Myślę, że jest szczęśliwe.

Wymyśliłam sobie..

2009-03-04T00:53:00.009+01:00

... i jak zwykle wyszło inaczej.

Mieli być goście w moim paryskim studio. Ani studio, ani Paryż, a i goście tak trochę na odległość.

Uczę się cieszyć tym, co jest, nie planować tego, na co nie mam wpływu, ufać, że rzeczy dzieją się po coś.

Powiew mojego polskiego życia. Wnieśli odrobinę pewności i równowagi w rzeczywistość, w której ostatnio wszystko się zmienia w mgnieniu oka.

Małe przyjemności - smażenie faworków, wino na plaży, wino na Buci, wino na Montmarte, żydująca kapela pod Sacre Coeur.

Tęsknota, gdy jeszcze byli zaraz obok.

Dobry czas
Dziękuję

un truc

2009-02-28T20:52:00.003+01:00

Jestem zafascynowana tym słowem. Oznacza sztuczkę, ale w języku potocznym to słowo samo w sobie jest czarodziejem:) Można tym zastąpić prawie każde słowo, którego się nie zna, nie pamięta albo jeszcze nie istnieje. Takie słowo wytrych:D

Moje ulubione zastosowania:
truc sur les oreilles (coś na uszy) - nauszniki
ce truc - ta potrawa (z reguły jakaś mieszanka warzywna)
ce truc czyli to coś..

Narazie kontempluję cet truc z daleka, jakoś mi brak ciągle odwagi by go użyć, chociaż na nadmiar słownictwa nie narzekam;)

Słońce:)

2009-02-25T09:23:00.002+01:00

Dzisiaj jest pięknie:)

Z tej okazji chciałam nadrobić zaległości na blogu, jednak coś się popsuło i jako niekompetentny użytkownik języka html nie mogę sobie poradzić z wklejaniem zdjęć. Mam nadzieję, że wkrótce to się zmieni, bo wraz z powrotem słońca Paryż odzyskał swoją fotogeniczność;)

Uściski:*

Passy

2009-02-25T08:48:00.009+01:00

Zamknęli metro Trocadero, więc musiałam poszukać innego. Znalazłam Passy. Metro Passy i maleńki cmentarz otoczony wysokim murem, zaraz przy wieży Eiffel'a.

Gość

2009-02-04T15:46:00.004+01:00

Tomek, próbujący pobić rekord w długości powrotu z Erazmusa do domu, wpadł po drodze również do Paryża.

Zrealizowaliśmy dosyć głupi pomysł wspięcia się na 686 schodów wiodących na 2 piętro wieży Eiffel’a. Zimno, wieje, ale chociaż widoki niezłe..

‘Zróbmy sobie zdjęcie na wieży Eiffel’a na n-k!’ ;) czyli jak bardzo nie potrafię robić zdjęć:P

Włócząc się po dzielnicy łacińskiej spotkaliśmy w knajpce Jacqueline i Jacques’a – bardzo mili francuzi;)

Wstańka

2009-02-03T12:51:00.002+01:00

Akurat dzisiaj, po nieprzespanej nocy (rodzice zostawili mi dzieciaki na noc a Adelie bolało ucho), zmarznięta, rozmarudzona znalazłam wśród dzieciowych zabawek bańkę-wstańkę. Jest piękna, stara, przywieziona z Stankt Petersburga. Malinowa alegoria chrześcijanina. Cóż, koniec leżenia na boczku;)

Dziewczynka z muszelkami (Normandia)

2009-01-25T09:02:00.006+01:00

Bernard, dziwaczny przyjaciel mojej rodzinki, uczył mnie przyrządzać coquilles Saint-Jacques. Na zdjęciu muszelka zanim się nią zajęłam. Po przyrządzeniu nie wyglądają już tak ładnie, ale jak smakują.. ;)

Łaziłam po ogromnej plaży w Deauville, burżujskim normandzkim kurorcie, oglądałam zachód słońca i zbierałam muszelki. Ta jest moją ulubioną - nierówna, choropowata, wygląda na muszlę z historią..

Na plaży spotkałam pana zbierającego muszelki. Podobno wszystkie muszle które są zamknięte nadają się po ugotowaniu do zjedzenia. Może kiedyś spróbuję...

Nocny spacer

2009-01-22T01:40:00.007+01:00

.. a właściwie powrót z pracy krótką trasą, która codziennie mnie czymś zaskakuje.

Nocą więcej widać. Zwłaszcza w Paryżu, w którym nigdy nie jest ciemno a jedynie zmienia się źródło światła.

Święta, święta i po świętach. (rue Bonaparte)

Kawałeczek pięknego Saint-Germain de Pres.. Odkrywam go kawałek po kawałku, przed wami i przed sobą:)

Staję się fanką mini-motoryzacji;)

Bartoszku, dzięki za południkowy prezent na nasze wspólne urodziny;)

Mais ou? Czyli iść spać czy włóczyć się dalej?

Ulica

2009-01-20T15:06:00.010+01:00

Ciągle się uczę reguł panujących na ulicy, a że spędzam na niej masę czasu może to być przydatne;)
Po czym można 100% poznać turystę na ulicy? Po tym, że zatrzymuje się na czerwonym świetle. Paryżanie zupełnie inaczej interpretują sygnalizację świetlną.

Idź!

Rozejrzyj się zanim przejdziesz!

Najciekawszy jak dotąd uliczny obrazek który widziałam to grupa ludzi przechodzących przez ulicę na skrzyżowaniu rue de Rennes i rue de Vaugirard. Między nimi krząta się policjant pilnująć, żeby żaden samochód ich nie rozjechał. Podobno policji nie opłaca się dawać mandatu za przechodzenie na czerwonym świetle bo jest on tak niski że biurokracja zżera więcej pieniędzy niż wynosi sam mandat.

Le bus

Osobną przygodą są podróże autobusem. Antoine i Adelie uwielbiają mi je urozmaicać. Najlepszą opcją jest śpiewanie w autobusie. Po prostu są głośno a ludzie spoglądają na mnie ze współczuciem. Drugą opcją jest krzyk i płacz i jeszcze więcej współczucia ze strony współpasażerów.

Autobus ma też swoje dobre strony czyli rozmowy z ludźmi. Zawsze na miejscu kobiety z wózkiem (to ja, hehe:) siądzie jakaś miła starsza pani, która w ramach tego że zajęła jedyne miejsce na którym mogłabym usiąść zaczepi mnie, zapyta skąd jestem i powie kilka ciepłych słów. Ech, lubię te babcie:)

La bebe voiture

Uwielbiam te maleńkie samochodziki nazywane przez Antoine la bebe voiture. W szczególności te stare mają niesamowity styl. Jak będę duża chcę taki mieć.

A na koniec uliczna perełka czyli Węgierka z rue Bonaparte:)

La Petite Pologne

2009-01-19T15:03:00.003+01:00

Wczoraj był dzień polski. Zrobiłam pierogi (do nich było czerwone wino, a potem sery i bagietka i galette;).

Potem byłam na Mszy Św. w polskim kościele na Concorde. Dobre kazanie, ładna oprawa, język polski i jakiś smutek, nostalgia. Ja dalej czuję euforię z powodu bycia tutaj, dalej się czuję trochę jak na wyciecze a ludzie w kościele wyglądali na nieszczęśliwych. Jakby po całym tygodniu paryskiego życia, pracy, biegania uświadamiali sobie że to nie jest ich miejsce. Może to tylko moje wrażenie, ale zadawało mi się że mają poczucie winy że są tutaj a nie w Polsce. .

Po Mszy byłam w barze z ludźmi z Duszpasterstwa. Każdy z nich przyjechał tutaj na rok. Są już 4, 5, 6 lat.. Jakoś tak wyszło.

mon petit(e) studio

2009-01-18T16:03:00.015+01:00

sypialnia

jadalnia

kuchnia

łazienka (!)

łazienka cd

widok z sypialni

I to by było na tyle;)

Jest jeszcze dachowe okienko z widokiem na piękne paryskie niebo ale jakoś nie chciało wyjść na zdjęciu..

bardo. szopka.

2009-01-15T11:50:00.000+01:00

Kiedy wchodzę do klatki schodowej czuję zapach z dzieciństwa. Po chwili zastanowienia odkrywam że to zapach bardzkiej szopki. Zaciągam się tym co znane i zaczynam wspinaczkę. Sześć pięter do góry. A mon petite studio.

Zagubić żeby odnaleźć

2009-01-15T00:20:00.000+01:00

Wczoraj wieczorem szukałam supermarketu. Znalazłam Musee du Louvre i Pont Neuf. Lubię się gubić:)

Niesamowite jak tutaj codzienność łączy się z wielką architekturą, wielką sztuką. Pod Pont Neuf biegnie ulica po której jak gdyby nigdy nic jeżdżą auta. Ludzie pewnie jeżdżą do pracy, szkoły, odwożą dzieci na basen i angielski.

Walczę z młodą sztuką francuską. Antoine (2,5) uważa że w ich zabytkowym mieszkaniu ktoś zapomniał o freskach na ścianach. W ogóle nie przejmuje się faktem że tynk już wysechł.
Lili (3,5) uczy mnie francuskiego i mówi że jestem grzeczna. Ja tam jej wierzę;)